Απάντηση στον διευθυντή του Δημοτικού Σχολείου Ριζωμάτων , για τις ευχαριστίες του στο Ίδρυμα '' Στ.Νιαρχος'', από τον Αρβανίτη Γιώργο πρόεδρο της Ομοσπονδίας Γονέων και Κηδεμόνων του Νομού Ημαθίας.

Την ώρα
* Που περισσότερα από μισό εκατομμύριο παιδιά ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας στη χώρα μας.
* Που σχεδόν 25.000 παιδιά δεν έχουν εμβολιαστεί,
* Που χιλιάδες παιδιά στα σχολεία της χώρας να αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της έλλειψης επαρκούς και σωστής διατροφής είτε γιατί οι γονείς τους είναι άνεργοι, είτε γιατί το οικογενειακό εισόδημα δεν καλύπτει τις ανάγκες.
* Όταν η ολοήμερη εξάντληση των γονιών, με τις ελαστικές συνθήκες απασχόλησης, τους εμποδίζουν στη σωστή προετοιμασία και οργάνωση επαρκών και υγιεινών γευμάτων των παιδιών τους,
Τότε
* έρχεται το Ίδρυμα "Στ. Νιάρχος" μέσω ΜΚΟ και αναλαμβάνει ρόλο στη σίτιση μαθητών στα σχολεία, μέσω του "Προγράμματος Σίτισης". Πρόσφατο παράδειγμα στο Δημοτικό Σχολείο
Ριζωμάτων.
Το συγκεκριμένο ίδρυμα εμφανίζεται με δωρεές και προσφορές των 100 εκατομμυρίων σε φιλανθρωπίες, κρύβοντας επιμελώς τις επιδοτήσεις, τις φοροαπαλλαγές, τα κέρδη πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ.
Έχοντας την εμπειρία, ξέρουμε ότι αυτοί που τσακίζουν τη ζωή μας, που μας καταδικάζουν σε μια ζωή κόλαση δεν μπορεί να νοιάζονται για το καλό των παιδιών. Δεν έχουν καμία δουλειά μέσα στα σχολεία επιχειρηματίες (όπως ο Νιάρχος και άλλοι) και οι διάφορες ΜΚΟ, που μοιράζουν ελεημοσύνες. Μοιράζουν τα λόγια αγάπης και στοργής για να ομορφύνουν τη βαρβαρότητα.
Τα προγράμματα "επισιτιστικής βοήθειας" όπως είναι η ευκαιριακή διανομή φρούτων σε κάποια σχολεία, είναι απλά ευκαιρίες διαφήμισης κάποιων εταιρειών,δεν μπορούν να δώσουν λύση στο οξυμένο πρόβλημα του υποσιτισμού των παιδιών.
Η χορήγηση γευμάτων σε κάποια παιδιά από τους δήμους, η κάλυψη επίσης του πρωινού κάποιων μαθητών από συλλόγους γονέων ή εκπαιδευτικών, είναι μέτρα που απλά ανακουφίζουν την πείνα κάποιων ημερών, αλλά δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν την εξαθλίωση. Αντίθετα, δίνουν ηθελημένα ή αθέλητα άλλοθι σ'
αυτούς που αρπάζουν το ψωμί από το τραπέζι των οικογενειών μας να παρουσιάζονται ως σωτήρες μας, πετώντας μας ένα κόκαλο.
Ο διαχωρισμός, όπου γίνεται, στα παιδιά που έχουν να φάνε και σε όσα δεν έχουν εμπεριέχει κινδύνους κοινωνικού ρατσισμού, καθώς και το έδαφος για ανάπτυξη σχέσεων εξάρτησης των αδύναμων λαϊκών οικογενειών με τους "φιλάνθρωπους". Είναι πρόκληση και κοροϊδία να μας πετάνε στα μούτρα ένα ξεροκόμματο, αυτοί που μας πετσοκόβουν τα δικαιώματά μας στη δουλειά, στη μόρφωση, στη ζωή! Για όλους αυτούς τους λόγους η μέριμνα πρέπει να είναι κρατική, σταθερή και με τη λογική της πρόληψης και όχι του κουκουλώματος του κοινωνικού αυτού φαινομένου που λέγεται παιδικός υποσιτισμός.
Φτάνει πια στην κοροϊδία και τις ελεημοσύνες.